| Toespraken Voorzitter |
|---|
|
Rede van de voorzitter van De Nationale Assemblée de heer Paul S . Somohardjo bij de herdenking van
Het is voor ons een groot voorrecht om de herdenking van 140 jaar Parlement in Suriname te mogen meemaken. Voor mij is dat voorrecht groter om als Voorzitter van De Nationale Assemblée bij dit heuglijk feit een toespraak te mogen houden.
Bij de herdenking van 140 jaar Volksvertegenwoordiging in Suriname past een kritische reflectie op het verleden, heden en de toekomst. Wanneer ik mijn oor te luister leg in onze samenleving, dan lijkt het alsof de ware democratie voor het parlement heeft afgedaan. Niets is minder waar. Onze democratie en de beleving hiervan is levendiger dan ooit.
In de media en de publieke opinie zien wij de afbeelding van de democratie van de mondigheid van de burger. Veel is nu mogelijk, vroeger hebben wij andere tijden gekend. Een democratie die soms amuseert, die ons een beetje aan het denken zet, maar die vaak tot gerichte oplossingen leidt. Problemen oplossen doe je door samen aan tafel te gaan zitten. Samen te zoeken naar een goede uitkomst.
In de gemeenschap zijn zelden personen in beeld die neutraal luisteren, die doorvragen naar achterliggende behoeften, of die creatief zoeken naar oplossingen. In sommige gevallen zien we het conflict, maar niet de dialoog waarin een oplossing wordt gevonden, terwijl iedereen beseft dat daar de essentiële kunst ligt van goed regeren en dat daar de echte problemen worden opgelost.
Bij meerdere gelegenheden zijn de fasen van ontwikkeling van onze volksvertegenwoordiging in historisch perspectief geplaatst. Het is dus niet verwonderlijk dat dit instituut zelf evoluties beleefde en het is evident dat het veranderingsprocessen buiten haar ook overleefde. In dat proces werden daarnevens de totstandkoming, de kwantitatieve en kwalitatieve bemensing en de plaats van dit instituut in het rechtsbestel, veelvuldig belicht. Een belichting, in de orde variërend van benoemde tot gekozen volksvertegenwoordiging en van verkiezing op grond van intellectuele ontwikkeling en de fiscale bijdrage tot algemene kiesmogelijkheid. Ook in de naamgeving heeft dit instituut ingrijpende wijzigingen moeten ondergaan. Namen als Koloniale Staten, Staten van Suriname en Parlement van Suriname zijn voor u zeker bekende begrippen.
De toen vervulde en de thans te vervullen rol en het bestaansrecht van dit instituut werden vaker aan de kaak gesteld, zowel intern als in het sociaal maatschappelijk verkeer. Wij staan er bijna niet bij stil, hoe belangrijk de betekenisvolle rol is, voor wat wij nu zijn en wat wij nu als mogelijkheden hebben om politiek en maatschappelijk te kunnen existeren en te functioneren.
De functies van het parlement kunnen wij in drie hoofdtaken opdelen;
Ondanks deze betrekkelijk hoge leeftijd van 140 jaar, verkeren wij nog steeds in een proces van democratisering. Dat is mijns inziens normaal, omdat democratie een variabele is en dynamisch blijft. Democratie is aldus voor mij de uitkomst van een optelsom van de behoeften van de mens om zich in vrijheid te kunnen ontplooien. De intrede van het Algemeen Kiesrecht in 1948 was dan ook een belangrijke stap om de samenleving via haar vertegenwoordiging in vrijheid, zeggenschap te doen verkrijgen in het staatsbestuur.
Hoewel in dit deel van de wereld Suriname waarschijnlijk het oudste parlement heeft, kunnen wij ons rechtsbestel toch als een jonge democratie betitelen. En onze geschiedenis is op dat stuk kleurrijk. Een geschiedenis waarin wij zelf kunnen traceren en recentelijk zelfs persoonlijk konden meemaken hoe machtswellustelingen zich hebben beijverd om de democratie te willen voeden met hun dictatoriale beademingsapparaat. Maar, het wereldsysteem en de mens prefereren anders of nog exacter, wij prefereren de vrijheid. Dezelfde vrijheid, waarmee God Almachtig ons bij de schepping en geboorte reeds heeft bekleed. Velen van ons, met een diepgewortelde democratische inborst, hebben met veel kracht, ijver en moed hun schouders gezet onder het werk om deze vrijheid, die door op macht beluste mensen was weggerukt, terug te nemen. En vaak nemen zij deze vrijheid niet alleen voor zichzelf terug, maar voor de natie en het nageslacht. Enkelen hebben die acties zelfs met het hoogste goed dat zij bezaten moeten bekopen, namelijk hun leven.
Als wij onze recente politieke historie in ogenschouw nemen, dan is het meer dan logisch dat wij thans nog steeds de fase van her democratisering beleven. Immers, historisch gezien en in tijd uitgedrukt, is de postmilitaire periode betrekkelijk kort. Hoe vaak hebben wij willen bevorderen dat democratie ten dienste van de ontwikkeling van dit land moet worden gesteld? Laat dit een permanent thema zijn in ons dagelijks functioneren als burger van dit land in het algemeen en een lang te koesteren beleving van politici in het bijzonder.
Zoals alle andere politieke entiteiten in het rechtsverkeer kent ook ons parlement hoogtepunten en dieptepunten, die behalve voor haar zelf ook de politieke historie van ons land markeren. Ongetwijfeld en nadrukkelijk wil ik stellen dat voor mij de opschorting van de Grondwet van 1975 op 13 augustus 1980 en daarmee de buiten werkingstelling van het Parlement van Suriname het belangrijkste dieptepunt was. Want dat is een regelrechte aanslag op de eerste beginselen van de democratie. Gelukkig hadden democraten daarna zich weten te roeren en zijn er concrete stappen gedaan tot de wederinstelling van het parlement. De toen benoemde Nationale Assemblee, had zeker een belangrijk aandeel in het proces van de totstandkoming van de huidige Grondwet en de daaropvolgende gehouden Algemene en Vrije verkiezingen. Dames en heren,
Het is voor mij de vraag of je deze 7 jaren (1980 - 1987) ook mag kwalificeren als parlementaire jaren, waarbij het volk via de volksvertegenwoordiging heeft gewerkt aan verschillende wetgevingsproducten welke de overgang hebben mogelijk gemaakt van een regering van dwang en angst naar een regering van inspraak en zeggenschap. Dit is voer voor wetenschappers en politici. Ik ben het benoemde parlement erkenning en dank verschuldigd voor hun rol en toewijding in moeilijke tijden en voor hun bijdrage aan de totstandkoming van verschillende decreten. Ik wens daarom dit ook bespreekbaar te maken in het huidige parlement, omdat ik sterk de indruk heb dat in die periode belangrijke stappen zijn gedaan voor herstel van democratische normen en waarden en zo Suriname langzaam is teruggekeerd naar een burgergezinde regering.
Een ander belangrijk dieptepunt is de brand, die in augustus 1996, het parlementsgebouw volledig in de as legde, waarbij ook archief materiaal verloren is gegaan.
Een hoogtepunt is zeker in 1975 de bijdrage die het parlement heeft geleverd aan de totstandkoming van onze Staatkundige Onafhankelijkheid. En voor het parlement zelf is het steeds een hoogtepunt, de daadwerkelijke realisatie en goedkeuring van een nieuw wetproduct. Een toekomstige hoogtepunt zal zeker zijn, het moment waarop wij met gepaste trots en blijdschap de bouw van een nieuw DNA gebouw kunnen aankondigen.
Er zijn verschillende redenen aan te voeren waarom dit gebouw niet meer voldoet aan de eisen voor huisvesting van het parlement. Anno 2006 moeten wij de maatschappelijke discussie op gang brengen om te werken naar een voltijdse parlement. Bij het instellen van een voltijdse parlement zou het fenomeen van rolconflicten minder vaak kunnen worden verweten en daarmee de objectiviteit van de controlerende macht worden gewaarborgd. Maar de omstandigheden waarin het parlementair werk nu moet worden gedaan zijn verre van ideaal, waardoor het fysiek accommoderen van onze DNA leden niet optimaal is.
Met de ingebruikname van een nieuwe parlementsgebouw, dat wel aan de eisen van deze tijd voldoet, kunnen wij de condities scheppen voor het optimaal functioneren. Deze zijn de voornaamste redenen om ons sterk te maken voor het opzetten van een nieuw parlementsgebouw.
Bij deze herdenking van 140 jaar volksvertegenwoordiging in Suriname lijkt het ons gewenst ons daartoe te committeren. Aan de Commissie Bouwkundige Voorzieningen van DNA is het verzoek gedaan deze aangelegenheid met voortvarendheid aan te pakken. Voor de uitvoering van werkzaamheden in de voorbereidende fase zal het bedrag van US$ 40.000,00 beschikbaar gesteld door de UNDP, worden aangewend. De gedachte is om Surinaamse architecten, op basis van een programma van eisen uit te nodigen ontwerpen te maken voor ons nieuw parlementsgebouw, waarbij in elk geval de oude gevel moet worden behouden en het gebouw voor het overige in de omgeving moet passen. Bij de samenstelling van deze eisen zal zo goed mogelijk rekening worden gehouden met de inzichten van de leden van de Volksvertegenwoordiging. De beoordeling van de ingediende ontwerpen en de uiteindelijke beslissing omtrent de vraag voor welk onderwerp gekozen zal worden, zal in handen zijn van een jury van brede en deskundige oriëntatie. Het parlement is ervan doordrongen dat de bouw van een nieuw parlementsgebouw een zaak van nationale aard is en zal alles doen om hieraan ook uitvoering te geven.
Het Parlement is een goede weerspiegeling van ons land, dat niet alleen maar middels periodieke verkiezingen ook de illustratie is van ideeën en idealen van de gemeenschap. Het is daarom ook de opdracht van het Surinaamse volk, maar vooral ook van elk parlementslid persoonlijk, om met veel inspanning en enthousiasme het instituut van het Parlement te ondersteunen, te verstevigen en te koesteren. Moge de volksvertegenwoordiging van de Republiek Suriname een duurzame verdere ontplooiing doormaken en dienstbaar zijn aan ons geliefd land.
Ik feliciteer van harte het Surinaamse Parlement en vooral het volk van Suriname met het 140 jarig bestaan van onze volksvertegenwoordiging.
Leve de democratie! Ik dank u.
|